You are here
Ένα βήμα παρακάτω… Η ΠΕΝΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΕΙΣ 

Ένα βήμα παρακάτω…

[espro-slider id=182]

Γράφει η

Άννα Βεντούρα

 

Ένα τρελό παιχνίδι γοργών εξελίξεων, έχει εισβάλει απότοµα στη ζωή µας. Ο πλανήτης προφανώς υποφέρει. Τροµοκρατικές επιθέσεις, θρησκευτικοί πόλεµοι, παρ’ ολίγον… πραξικοπήµατα. Αναταραχές, προστριβές και τίποτα δεν µοιάζει όπως παλιά. Μια στιγµή χρειάζεται µέχρι ν’ ακουστεί το επόµενο «µπαµ»!
Όταν υπάρχω, ελπίζω. Είναι ο λόγος που βρισκόµαστε όλοι στην ίδια άχαρη πορεία ζωής προσπαθώντας να αποδείξουµε ότι δεν είµαστε ελέφαντες. Θα νιώθαµε αναστάτωση αν φρουρούσαµε καλύτερα την ελπίδα µας και την αξιοπρέπειά µας. Τότε ίσως, αντιδρούσαµε στην αδικία. Προς το παρόν… θεωρούµαστε ανυπότακτοι πολίτες στην όποια αντίδραση.Μήπως εµείς οι Έλληνες δεν υποφέρουµε από την οικονοµική κρίση; Το µόνο σίγουρο! Τουλάχιστον όµως διαφέρουµε από τους υπόλοιπους λαούς. Δεν έχουµε πόλεµο, έχουµε µόνον… δειλούς πολιτικούς τοποθετηµένους σε θέσεις εξουσίας. Δεν συµφέρει και δεν προσφέρει καµία προοπτική. Δεν υπάρχει µέλλον και οι νέοι τρέχουν να προλάβουν το επόµενο πολεµοφόδιο τους, που είναι το… pokemon! Τους χρειάζεται σε ένα παράλληλο σύµπαν που εκτιµά τα προσόντα τους αλλά όχι την κακοµοιριά.

Αθόρυβα, άοσµα και λίγο άκοµψα παρακολουθούµε όλοι τις εξελίξεις σαν να συµβαίνουν κάπου µακριά από δω. Κανείς δεν πιστεύει ότι το κακό θα τον πλησιάσει. Βλέπουµε τα αποµεινάρια ανθρώπων που χτυπήθηκαν άδικα αλλά σε µια επόµενη στιγµή, ξεχνάµε την τραγικότητα που κουβαλά η όποια τροµοκρατική και άνανδρη επίθεση. Δεν µας αγγίζει πραγµατικά. Είναι απλά εικόνες µιας κοσµικής αλλαγής.

Καζάνι που κοχλάζει ολόκληρη η γη. «Εξατµίζεται» η ανθρωπιά της και «νοσεί» η εγκεφαλική διάνοια!

Συνεχίζουν οι λιγοστοί να κατευθύνουν τους πολλούς και το πλήθος µοιάζει σαν ένα τσούρµο ανθρώπων δίχως µέλλον, δίχως νοηµοσύνη, δίχως… συµπόνια. Χαµένοι ανάµεσα σε εικονικές διαµαρτυρίες. Ψάχνουµε το θάρρος ανάµεσα σε στίχους σοφών και γραφές ισχυρών. Το θάρρος γεννιέται και αναπτύσσεται στην καρδιά κι όχι στα λόγια. Είναι τολµηρό και σε τραβά κοντά του θες δεν θες. Θάρρος είναι, να γνωρίζεις τον κίνδυνο, να νιώθεις το φόβο κι όµως να ορµάς µέσα στη φωτιά και να… καίγεσαι.

Γι αυτό αγαπώ τόσο τα παιδιά. Γιατί ενώ τρέµουν… τολµούν!

Related posts

Αρέσει σε %d bloggers: